It's a small world after all

Last night a bear told me I am superstitious!!

As a Californian bear, he might not be inclined to irrational beliefs caused by unexplainable reason. But here I’m not talking about spilling a grain of salt over your left shoulder or walking under the ladder…

I’m talking about the specific number…25!

Western belief has shown a huge record in the lucky number “13” or the devil number “666”, but at certain amount (and I’m sure there’s heaps load of that), of Thai people believe in the age crisis…the so called word in Thai “Benjapes”

As “Benja” (เบญจ) means   5

And “Pes”  (เพส) means     20         

Benjapes is, therefore, the “age of 25”, believed to be the time of change when series of things (mostly negative) will occur in your life. Let’s say if someone turns 25 and has to face events of tragedy, got involved in a big accident or a serious illness, or the loss of the loved ones, one might suggest it’s because of the affect of Benjapes…

I’ll be 25 this year…fully in August…

And my Benjapes has already begun…

BELIEVE IT OR NOT

It comes in the form of loss…

Yes..I think I’m in 25 crisis…the crisis that disguises itself

in the loss of electronics devices…!!!

It started since the beginning of the year…

1. On my return from Nepal trip…

A camera battery charger got stolen at the airport…all I have left is a brand new Canon camera which cant be operated.

2. Two days later…

A camera box, inside containing set of plug-ins and USB port including warrantee paper, are mysteriously missing.

3. A week later…

I was confirmed that my old digital camera, a stylishly small Pentax including its battery charger, disappeared from where it was kept. That ended my hope to charge my only camera left with compatible charger.

4. Mid-January…

The USB port used for charging my IPOD has silently gone with the dog…only god knows which! … no more music pleasure to keep alive on the long endless trips to Kanchanaburi.

5. February…

A set of earphone attached to my Motorola mobile in which I seek music bliss through radio channels decided to join its IPOD USB fellow…easy as that

6. Mid-February…

My USB thumb drive, the one that had been through times of hardship together for years, left in silence without even a whisper of goodbye.

7.  March…

It happens again…last weekend at Koh Samed …this time my cell charger hid itself in the dark tent…left me no visibility to take it back with me…creepy!

Maybe it’s the black hole as described in Bermuda myth…maybe it’s my carelessness…maybe they were misplaced or stolen…But I’ve never lost such things in a row like this before…

What if it’s the sign of my Benjapes….what else would be missing?!?

Am I superstitious??? 

เพราะแค่เข้าซอยไป ร้านจะอยู่ตรงข้ามกรมประชาสัมพันธ์พอดี
แค่ได้ยินชื่อน้ำลายก็เริ่มไหลย้อยมารวมกันที่มุมปาก

ร้านนี้ชื่อร้าน…ปลาดิบ

แต่ถ้าใครพิศมัย แอร์เย็นฉ่ำจนถึงขั้นหนาว เสียงเพลง House chill chill แล้วล่ะก็ ที่นั่งด้านในก็บรรยากาศกิ๊บเก๋ไม่เลว
ชื่อร้านก็บอกอยู่แล้วว่าญี่ปุ่น…สไตล์การตกแต่งร้านที่เราขอเรียกเอาเองว่า เป็น แนว zen minimalist

ฝาผนังฉาบปูนเปลีอย ทำให้ร้านดู เรียบ ฮิป แต่ความเห็นส่วนตัวเรา… เอิ่มม เก้าอี้ไม้นี่ นั่งนานๆ แล้วออกจะเมื่อยก้นพิลึกเหมือนกัน

สิ่งแรกที่เรานึกถึงเวลาคิดถึงร้านนี้ คือ อาหาร เพราะอร่อยแล้วก็แปลกดี จะเลือกอาหารญี่ปุ่น ซูชิ ซาชิมิ ประดามี หรือ พาสตา พิซซา หอยแมงภู่นิวซีแลนด์อบกระเทียม ก็แล้วแต่
แต่ที่มาแล้วพลาดไม่ได้ ก็คงจะเป็น fusion food แหวกแนว ที่เคยกินที่นี่เป็นที่แรก

ใครเคยไปกินสเต็คลาวก็คงพอจะนึกออกกับไอเดียในการผสมผสาน อาหารตะวันออก เข้ากับตะวันตก เพียงแต่แทนที่จะเป็น สเต็คกับส้มตำ ก็กลายเป็น จานญี่ปุ่น กับ จานอีสานแทน

ของโปรดเราคือ ปลาแซลมอนน้ำลาบ แล้วก็ ทูน่าน้ำตก  เพื่อนเคยเล่าให้ฟังว่า เจ้าของร้านที่เป็นคนรุ่นใหม่ ยังหนุ่มยังแน่น แล้วก็ชอบทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจ ทุ่มทุนเลือกสรรวัตถุดิบที่จะมาเข้าร้านด้วยตัวเอง รสชาติอาหารก็เลย แหม…หวาน สด ซะ

มื้อเย็นวาน เราให้รางวัลตัวเองด้วย appetizer เป็น แซลมอนน้ำลาบ นำหน้าเริ่ดมาก่อนใครเพื่อน ด้วยเนื้อปลาแซลมอนฝานบางจนแชมป์แล่เนื้อปลาอาจจะต้องเรียกพี่ ราดด้วยน้ำลาบสูตรเข้มข้น ไปกันสองคน หยิบ 3 ทีก็เป็นอันหมด

ต่อกันด้วยพาสตาหน้าตาดี จำชื่อไม่ได้แล้ว แต่รางๆ ว่าเป็น เฟตูชินี ผักโขม แฮม เห็ดรมควัน แล้วก็โปะด้วยครีม something
ใครไม่เคยกินพาสตาด้วยตะเกียบ ก็จะได้เปิดฤกษ์กันครานี้

เส้นเฟตูชินีสีเขียว นุ่มหนุบหนับ เคี้ยวอร่อย กินคู่กับสาเกญี่ปุ่น ให้มันไปตีกันเองในท้อง

เคี้ยวพาสตาไปได้ 2-3 คำ เจ้า Spider roll ที่หมีจอชเห็นแล้วตาลุกวาวก็ตามมา

ครั้งแรกตอนเห็นชื่อในเมนูเราห้ามขาด บอก ไม่อ๊าววววววว ช้านไม่กินแมงมุม แต่พอมันมาถึงโต๊ะเท่านั้นล่ะ ขอหยิบก่อนเพื่อนเลย ปรากฎว่าไอ แมงมุมม้วน ที่ว่านี่ก็คือ ซูชิใส้ปูทอดกรอบโหย จงลองๆ อร่อยกรุบกรับมั่กๆ กินไปกินมาแทบอยากสั่งเพิ่มอีกจาน

หมดไป 3 จาน … ยังไม่อิ่ม
สุดท้าย เราสองคนเลยรวมหัวสั่ง พิซซา ท้าทายไขมันในทัมมี่ ให้มันรู้ดำรู้ดีกันไป